Rola dekoracji w mieszkaniu jest niebagatelna. Często tylko po jednym spojrzeniu na jego wystrój możemy się przekonać, jakimi osobami są właściciele. Ogólnie przyjęta zasada mówi – im mniej, tym lepiej. Jakikolwiek przesyt w doborze dekoracji jest absolutnie niewskazany, lepsze będą dwa lub trzy drobiazgi, ale wybrane ze smakiem, niż sto innych, nie pasujących zupełnie do stylu mieszkania. Reguła ta sprawdza się zarówno przy np. zakupie obrazów, jak i serwetek, bukietów z kwiatami, różnego rodzaju figurek lub ozdobnych wazoników.

Niezależnie od panującej mody, preferowanego stylu i stanu majątkowego trzeba pamiętać, żeby mieszkania nie przestroić. Zbyt wiele dekoracji sprawia, że zaczyna wyglądać ono jak muzeum – tu obraz, tam obraz, tu rzeźba, tam jeszcze ozdobne puzderko z epoki wiktoriańskiej, na biurku figurki i figurynki. A przecież mieszkanie przede wszystkim powinno być wygodne. Co więcej, ozdobnych przedmiotów nie używa się zbyt często, ponieważ albo są ustawione wyłącznie dla dekoracji, albo zbyt cenne, żeby je dotykać. To sprawia, że szybko pokrywają się kurzem i na zapobiegliwą panią domu czeka kolejna porcja pracy, żeby to wszystko wyczyścić, odkurzyć, wypolerować. Czasem też w domach spotyka się liczne przedmioty pamiątkowe, z zamierzchłej przeszłości, pożółkłe fotografie w dekoracyjnych ramkach, żelazka na duszę, moździerze itd. Rzeczy te nie mają żadnej innej wartości oprócz sentymentalnej, zajmują tylko miejsce i niepotrzebnie zagracają mieszkanie.

Pamiętajmy, że nasze mieszkanie świadczy o nas. Nawet największy bałagan nie zrobi tak złego wrażenia, jak kiczowate dekoracje, ozdoby pokryte kurzem, porozwieszane bez ładu i składu obrazy (nawet najsłynniejsze i najdroższe). Warto więc zadbać o to, by eksponaty znajdowały się w muzeum, śmieci na śmietniku, a w mieszkaniu tylko to, co jest naprawdę ładne lub naprawdę wygodne.

Z obrazami sprawa jest dosyć prosta: w pokoju może wisieć albo jeden duży w ładnej ramce lub kilka mniejszych w ramkach niewielkich i gładkich. Dzieła słynnych mistrzów najlepiej jest powiesić w salonie (pokoju gościnnym, bawialni), czyli w pokoju, który należy właściwie do wszystkich i często przychodzą tam goście. Naturalnie przy doborze obrazu trzeba zwrócić uwagę, czy będzie pasował do stylu wnętrza – raczej nie powiesimy Picassa w otoczeniu ciemnych, staroświeckich mebli, a Tycjana wśród lekkich i zwiewnych nowoczesnych mebelków. W kuchni jeśli już cokolwiek wieszamy, to najlepiej jakąś fotografię przedstawiającą np. kwiaty, owoce, w przedpokoju – jakiś ładny widoczek. Pejzaże i scenerie, nawet klasyczne, będą dobrym wyborem, by udekorować sypialnię. W pokoju dziecinnym natomiast najlepiej jest pozostawić wybór obrazów (bądź obrazków) dziecku lub zawiesić kolorowe, wesołe grafiki.

Popularną dekoracją mieszkania są także różnorodne serwety, serwetki, obrusy; mogą być wykonane na szydełku, na drutach, wyszywane różnymi technikami. Są piękne i potrafią znakomicie przystroić mieszkanie, ale pod jednym warunkiem – zawsze świeże i czyste, wykrochmalone, poza tym – nigdy w nadmiarze, najlepiej barwą dopasowane do koloru mebla, a stylem do ogólnego wystroju mieszkania. W podobny sposób zdobią mieszkanie firanki albo śnieżnobiałe, albo kolorowe, nigdy szare lub pożółkłe.

W wielu mieszkaniach łatwo można dostrzec, że gospodarze kochają wygodę – wszędzie porozkładane są poduszeczki, jaśki, większe i mniejsze poduszki. Podobnie jak w przypadku wszystkich innych dekoracji poduszki świetnie ozdobią pokój, ale pod warunkiem, że będzie ich niewiele, nie będą na każdym kroku przeszkadzać, wpadać ludziom pod nogi, spadać z łóżek itd. Oczywiście nie mogą – nie powinny – być to takie zwykłe poduszki, jakie służą do spania, ale ładne, ozdobne, powleczone w kolorowe poszewki.

Bardzo ciekawym pomysłem na oryginalną dekorację są własnoręcznie wykonywane kompozycje z suchych kwiatów, gałązek, szyszek lub zasuszonych traw. Takie kompozycje można włożyć do wazonu, postawić np. na szafie, od czasu do czasu otrzepując z kurzu, żeby zbyt szybko nie zaczęły przypominać domowych strachów na wróble. Innym sposobem ukazania piękna suchych roślin jest umieszczenie ich za szkłem, opatrzenie ramą i zawieszenie na ścianie zamiast obrazu. Taka dekoracja ma poważną zaletę – nie kurzy się, nie przeszkadza i może wisieć naprawdę długo.

Kwiaty cięte i doniczkowe są urodziwe, ale wymagają dbałości ze strony właścicieli mieszkania. W odróżnieniu od innych dekoracji wiele kwiatów w pokoju, czyli mieszkanie wprost zalane kwiatami nie będzie czynić odstręczającego wrażenia, a wręcz przeciwnie. Trzeba tylko zadbać o regularne podlewanie, nawożenie i przesadzanie kwiatów doniczkowych, cięte należy trzymać zawsze w świeżej wodzie, a będą zdobiły nasz dom jak tylko mogą najpiękniej.

Wszelkiego rodzaju bibeloty, dzbaneczki, figurki, powinny oprócz ozdobnej pełnić rolę również użytkową. A więc na przykład podpierać książki, służyć jako pojemnik na długopisy lub po prostu mieścić bukiet kwiatów. W przeciwnym wypadku niepotrzebnie zagracą mieszkanie, będą się pokrywać kurzem, przewracać i tłuc.

Osobnym przypadkiem są kolekcje – a więc nawet całe szeregi figurek, piesków, kotków, dzbanuszków, zbiory motyli, książki na półkach, itd. Kolekcję trzeba umieć odpowiednio wyeksponować, czyli umiejętnie oświetlić, przeznaczyć na nią np. regał, półkę, zestaw półek, specjalny pokój – nie biurko, stół lub wszelkie wolne powierzchnie w mieszkaniu.

Podsumowując, dekorowanie mieszkania jest dość trudną sztuką, lecz sprawdza się w niej jedna, podstawowa, dość przystępna reguła – im mniej, tym lepiej. Postępując według tej zasady zawsze będziemy posiadać stylowe, eleganckie mieszkanie, niezależnie od panującej mody.

Źródła:
L. Ward, Urządzamy mieszkanie, Warszawa 2004.
M. Claire, Poduszki, Warszawa 2007.
I. Gumowska, ABC dobrego wychowania, Warszawa 1974.

Autor: Anna Łabudzińska

Tradycyjnymi i bardzo popularnymi meblami w naszych mieszkaniach są szafy. W nich przechowujemy nasze ubrania, bieliznę, pościel, różne dodatki. Często szafy są duże i bardzo pojemne, niekiedy nawet czterodrzwiowe z lustrem pośrodku, z wydzieloną częścią bieliźnianą i garderobianą, bardziej lub mniej ozdobne i wyposażone w szereg półek. Na takie duże szafy możemy sobie pozwolić, gdy mamy mieszkanie własne i o dużej powierzchni. Do takiego mieszkania, szczególnie gdy jest urządzone w stylu staroświeckim, pasują również inne meble z półkami, takie jak komody, kredensy, bieliźniarki. Wszystkie są pojemne, często wyposażone w zamki oraz wiele różnych półek, szuflad, ukrytych schowków.

Również kuchenne meble w staroświeckim stylu, z wielkim kredensem, szafkami, schowkami pozwalają na ukrycie wszelkich kuchennych akcesoriów lub zapasów. Takie mieszkanie jest w pełni wyposażone, a każda rzecz ma swoje miejsce i schowek. Dla dekoracji możemy umieścić dodatkowo na ścianach czy w narożnikach półki, ustawić na nich kwiaty, jakieś elementy dekoracyjne czy przedmioty, które chcemy szczególnie wyeksponować. Trochę inaczej wygląda to, gdy mieszkanie jest nieduże, znajdujące się np. w bloku. Niewielka powierzchnia poszczególnych pomieszczeń nie pozwala na wstawianie zbyt wielu mebli, zwłaszcza pokaźnych rozmiarów.

Typowym meblem w pokoju jest zazwyczaj meblościanka. Ustawiona jest przeważnie wzdłuż jednej najdłuższej ściany, są też meblościanki z elementami kątowymi. Meblościanki w takich pomieszczeniach są bardzo funkcjonalne ze względu na wyodrębnienie działów przeznaczonych do przechowywania określonych rzeczy. Jest więc szafa odzieżowa z górną nadstawką lub bez, często komoda, są odpowiedniej głębokości półki na zestaw TV, półki na książki czy na naczynia. Poszczególne elementy meblościanki mają zamykane lub przesuwane drzwi lub szklane zamknięcia. Ostatnio coraz więcej osób decyduje się na zakup mebli naturalnych ze szlachetnych gatunków drewna, a te dawniej modne, lecz wykonane z płyt wiórowych meblościanki stają się coraz mniej trendy. Meblościanki – jako niekiedy jedyne z konieczności, a i tak zajmujące większą część powierzchni mieszkania meble – choć pełnią wiele funkcji, jednak ze względu na swoją masywną konstrukcję zagracają nasze pokoje i optycznie je zmniejszają. Obecnie coraz częściej staramy się zastąpić je pojedynczymi regałami lub szeregiem półek umieszczanych w różnych miejscach i przeznaczonych do przechowywania różnych rzeczy. Może to być np. prosty i niezbyt szeroki regał z ozdobnym obramowaniem na książki, dwa lub trzy wąskie regały połączone klinami regałowymi, odmiennymi kolorystycznie. Często spotykane są biblioteczki na kółkach. Są wygodne zwłaszcza w niewielkich pomieszczeniach, gdyż pozwalają na schowanie niepotrzebnego w danej chwili regału z książkami w wolnym zakątku lub przesuwanie go w miarę potrzeby w miejsce wypoczynku. Również szafki nocne z szeregiem półek lub szafki mieszczące telewizor mogą być wyposażone w kółka.

Na kółkach można również zamocować kredens przeznaczony na naczynia. Wmontowanie ruchomych rolek pozwala na umieszczanie go przy ścianie, ustawianie kilku takich regałów w kształcie kostki obok siebie lub przesuwanie go między salon i jadalnie jako ścianki działowej.

Pomysłowym rozwiązaniem jest również regał z przesuwanym blatem na telewizor lub monitor. Ruchomy blat pozwala na przesuwanie go wzdłuż całej powierzchni regału, a umieszczone pod nim półko-wnęki są świetnym miejscem na złożenie płyt, kaset, czasopism czy bibelotów. Dużo wolnego miejsca można zaoszczędzić wykonując w pokoju wnękę, w której następnie wmontowuje się szereg półek tworzących regał. Drewniane półki, np. sosnowe, mogą być oklejone dębowymi listwami i podświetlone, a wewnątrz wnęki ściennej pod najniższą z półek można umieścić obszerny schowek na pościel, narzuty, zmianę dla gości, a stojąca pod regałem wersalka lub kanapa świetnie go zasłania. Taki wariant jest prosty do wykonania we własnym zakresie, a końcowy efekt jest zaskakujący i bardzo praktyczny. Ciekawie wykonane zestawienie do złudzenia przypomina kosztowne meble, a swoją pojemnością oddaje nam do dyspozycji nawet do 10 m2 powierzchni. Pozwala ponadto na jednej ścianie umieścić na półkach wiele interesujących przedmiotów, ukryć niepotrzebne oraz wypocząć.

Innym ciekawym rozwiązaniem są rosnące szafki. Mogą być wykorzystywane na przechowywanie ciągle zwiększającego się zbioru naszych kaset wideo lub płyt DVD. Szafka jest tak zbudowana, że w miarę potrzeby można ją stopniowo rozsuwać nawet do 95 cm (można wykonać i dłuższe), a dodatkowo wykonana z przodu klapa wysuwa się i zamyka szafkę ze sprzętem radiowo-telewizyjnym, kiedy nie jest już używany. Również w innych pomieszczeniach mieszkania, w pokoju dziecinnym, w kuchni, łazience czy w przedpokoju potrzeba szeregu różnego rodzaju szafek czy półek mieszczących różne rzeczy i w związku z tym posiadających różne kształty i wielkości. W pokoju dziecinnym można wstawić własnoręcznie wykonane szafko-zabawki, np. w kształcie ulubionych przez dziecko zwierzątek. Takie kolorowe szafki o dość dużych wymiarach, możliwie wyposażone w kółka i posiadające kilka wydzielonych części zamykanych drzwiczkami są niezwykle atrakcyjne dla dziecka, stanowią dodatkowe miejsce do zabawy jako domek zabaw, a jednocześnie uczą dziecko porządku przy składaniu wszystkich swoich rzeczy w odpowiednie segmenty szafki.

Nieodzownym elementem i to nie tylko dekoracyjnym jest sporządzenie różnych półek i półeczek na ściany. Mogą być dłuższe, połączone ze sobą, zawieszone jedna nad drugą lub niewielkie w narożnikach pomieszczeń. Półeczki te nie zajmują dodatkowych powierzchni, są zwykle umieszczone nad innymi meblami lub w miejscach, w których meble ze względu na wymiary nie mogą być postawione. Jednakowo ładnie wyglądają na nich ustawione różne książki, zbiory z kolekcji czy kwiaty.

Takie i inne szafki, półki i półeczki można wykonać we własnym zakresie i według własnych pomysłów lub poszukać odpowiadających nam zestawów w sklepach. Jednak wykonanie własne lub na zamówienie z dokładnym wymierzeniem i dopasowaniem do poszczególnych miejsc w naszym mieszkaniu pozwoli na efektowne ich wykorzystanie i będzie stanowić niezwykle cenny i dekoracyjny element domu.

Źródła:
Szafy, półki, schowki, praca zbiorowa, Warszawa 2007.
Rosnąca szafka, „Majster”, nr 6, Czerwiec 2007, s. 4-7.
Mebel z… dobrego domu, „Majster”, nr 2, Luty 2005, s. 4-7.

Autor: Anna Łabudzińska

Styl balkonu nie powinien zbytnio odbiegać od wystroju naszego mieszkania i nie może z nim kontrastować. Harmonijne zestawienie otrzymuje się łącząc obie strefy przez użycie podobnych materiałów, np. płytek, drewna. Podłoga na balkonie nie powinna być śliska, można ją wykonać z mrozoodpornej terakoty, trwałego gresu lub drewnianych podkładów wcześniej zaimpregnowanych preparatem do drewna. Z innych materiałów nadają się wykładziny z pianki, sztucznej trawy, imitacje kamieni, kafelków. Doskonale sprawdzają się zwłaszcza podesty z drewna tekowego, odpornego na wilgoć lub z mniej egzotycznych krajowych, a zarazem tańszych – drewna sosnowego, świerkowego czy modrzewiowego, zabezpieczonego śrokami konserwującymi. Stare podłogi z terakoty można wyłożyć matami z bambusa lub trzciny, tworząc rodzaj dywanu. Ściany i balustrady wymagają również co jakiś czas odświeżenia przez malowanie.

Na balkonie można zainstalować oświetlenie, doprowadzić prąd i umieścić ozdobne kinkiety, specjalne lampy dostosowane do zewnętrznych warunków. Bez użycia prądu można ozdobić balkon lampionami lub latarenkami na świece uzyskując ciekawy i nastrojowy efekt w letnie wieczory.

Sprzęt i meble umieszczane na balkonie powinny być wykonane z lekkich materiałów, np. z wikliny, łatwych do przenoszenia na okres zimowy. Stoliki, leżaki, krzesełka – w miarę możliwości składane – nie mogą zajmować zbyt wiele cennego miejsca, które należy przeznaczyć przede wszystkim na rośliny.

Na balkonie możemy sadzić różne rośliny jednoroczne, byliny, pnącza, pachnące zioła. Przystępując do tworzenia tego mini ogródka musimy jednak wziąć pod uwagę, jakie rośliny dobrze będą rosły na naszym balkonie. Jeśli balkon jest słoneczny, możemy posadzić pelargonie, surfinie, aksamitki, złocienie, werbeny. Półcień wolą begonie, niecierpek, petunie, fuksje, hortensje, dzwonki. Zaopatrując się w rośliny należy również wybierać gatunki odporne na działanie wiatru, a chcąc cieszyć się barwnymi kwiatami od wiosny do jesieni, wybierać gatunki o długim i powtarzającym okresie kwitnienia.

Można posadzić na balkonie rośliny kwitnące w różnych okresach – od wczesnych kwitnących wiosną roślin cebulowych, przez całe bogactwo letnich kwiatów, aż do późnojesiennych, wytrzymałych na pierwsze przymrozki. Niestety większość roślin zimą odpoczywa, musimy je więc zabezpieczyć przenosząc do mieszkania. Na balkonie można pozostawić zimotrwałe rośliny drzewiaste. Wszystkie rośliny, którymi obsadzimy nasz balkon, wymagają przez cały sezon starannej pielęgnacji, bardziej lub mniej częstego podlewania, nawożenia, ochrony przed szkodnikami i chorobami.

Często na balkonach obserwuje się dominację jednego gatunku, np. pelargonii. Te znane od dawna rośliny rzeczywiście cieszą oczy żywiołowymi kolorami, kwitną na okrągło, ale błędem jest twierdzenie, że rosną wszędzie i nie są wymagające. Ich piękne kwiaty i błyszczące liście to efekt naszych zabiegów – codziennego podlewania, usuwania przekwitłych kwiatostanów czy pożółkłych liści. Podobnie jeśli chodzi o surfinie, fuksje czy ostatnio bardzo modne bugenwille.

Niektórzy zamiast kwiatów wolą umieścić na balkonie rośliny drzewiaste lub pnącza, gdyż lepiej odpoczywają wśród zieleni. Pnącza można prowadzić na kratkach zamocowanych na ścianie lub prowadzić wzdłuż balustrady. Rośliny umieszcza się na balkonie w skrzynkach, pojemnikach czy donicach. Mogą być zawieszone u balustrady, na ścianie lub stać na podłodze. Gdy balkon nie jest zbyt duży, ułatwieniem jest ustawienie na schodkach donic czy pojemników piętrowo. Zajmują mniej miejsca, a wykonane z różnych materiałów i posiadające różne kształty i kolory dodatkowo upiększą i nadadzą balkonowi wygląd ogrodu włoskiego. Wstawiając jednak te wszystkie donice, musimy pamiętać o ich ciężarze i wadze znajdującej się w nich ziemi oraz dopuszczalnym obciążeniu balkonu.

Balkon nie powinien być składowiskiem różnych niepotrzebnych lub starych rzeczy, które często, zwłaszcza zimą, tam się umieszcza. Balkon pozbawiony naturalnej osłony z liści i kwiatów wystawia ten bałagan na widok publiczny, a nam stwarza na wiosnę dodatkową pracę związaną z jego usunięciem.

Źródło:
F. Strauss, D. Waechter, Balkon pełen kwiatów, Warszawa 2006.

Autor: Anna Łabudzińska

Każdy z kolorów ma swoje psychologiczne i optyczne właściwości. Psychologiczne oddziaływanie wiąże się z naszym otoczeniem, ze skojarzeniami, jakie wywołuje dany kolor, a więc nawiązanie do natury i barw przyrody – słońca, nieba, zieleni, kwiatów. Ważne jest również współdziałanie kolorów ze światłem, które pozwala na właściwy ich odbiór i wyeksponowanie w pomieszczeniu. Przy doborze barw trzeba uwzględnić przeznaczenie danego pomieszczenia i jego wielkość, a także wystrój wnętrza, a więc nie tylko ściany, lecz również meble, podłogę, zasłony, dywany itp. Całość powinna tworzyć kolorystyczną harmonię.

Stosując w pomieszczeniu dwie lub trzy barwy, których kolorystyczne zestawienie ma wspólne cechy, możemy uzyskać idealne rozwiązanie. Można wykorzystać odcienie podstawowego koloru, rozjaśniając go, ściemniając lub łączyć kolory o podobnym nasyceniu. Niezbyt korzystne efekty może przynieść zastosowanie jednego koloru dla całego wnętrza, ścian, mebli, podłogi, zasłon, co wywołuje odczucie monotonii. Użycie wielu kolorów, często kontrastowych, jest także ryzykowne, zwłaszcza gdy fantazyjnie pomalujemy np. każdą ścianę innym kolorem. Wyjątek może stanowić pomalowanie wnęk lub wydzielonych części pomieszczenia ciemnym odcieniem podstawowego koloru, który ożywi wnętrze.

W poszczególnych pomieszczeniach naszego mieszkania zgodnie z regułą stosujemy tradycyjne kolory. W przedpokojach ciepłe, w salonach brązy, beże, żółcie, w kuchni i jadalni unikamy kolorów zimnych, niebieskich i zielonych, a używamy czerwonych i żółtych. W sypialni można natomiast z powodzeniem wybierać odcienie niebieskie, uspokajające, często w zestawieniu z drewnem. W łazience, w której przebywamy stosunkowo krótko, wskazany jest wszelki kontrast, urozmaicający i ożywiający to pomieszczenie. Dużym błędem jest malowanie na biało ścian w pokoju dziecinnym, gdyż biel nie pobudza wyobraźni dziecka. Według opinii psychologów korzystne jest użycie koloru pomarańczowego dla dziecka cichego i spokojnego, a zieleni – dla dziecka żywego.

Odpowiednie kolory optycznie korygują proporcje mieszkania. Długie pomieszczenie wydaje się krótsze po pomalowaniu mniejszej ściany kolorem ciemnym. Sufit pomalowany żywym, ciemnym kolorem optycznie obniży zbyt wysokie pomieszczenie. Kolory zimne, błękit i zieleń sprawiają, że wnętrze wydaje się większe, a ciepłe, żółte, pomarańczowe i czerwone – zmniejszają przestrzeń. Pokoje słoneczne dobrze jest utrzymać w tonacji beżu, brązu i zieleni. Ogólnie można stwierdzić, że najlepsze dla dobrego samopoczucia i wypoczynku są barwy jasne, ciemniejszych powinno być w pomieszczeniach jak najmniej.

Mówiąc o kolorystyce warto wspomnieć o skojarzeniach związanych z danymi kolorami i wynikającymi z tego zasadami ich stosowania. Kolor czerwony, kojarzący się z ogniem, pobudza, podnieca i inspiruje, zmniejsza jednak optycznie pomieszczenie i raczej nie powinien być stosowany w miejscach wymagających koncentracji. Długie przebywanie w pomieszczeniu pomalowanym na czerwono może wywołać stany rozdrażnienia i agresji u osób wrażliwych. Fioletowy wpływa korzystnie na układ nerwowy, jednak często może wywołać nastrój melancholii i apatii. Niebieski kolor uspokaja, powiększa optycznie pomieszczenie, ale powoduje utratę apetytu, stąd nie jest polecany do kuchni i jadalni. Żółty jest idealny do pomieszczeń skierowanych na północ i wschód. Uznaje się go za kolor optymizmu i nauki, gdyż łagodzi zmęczenie i pobudza. Różowy jako połączenie czerwonego i białego jest idealny do sypialni, oznacza umiarkowanie i panowanie nad sobą.

Zielony uspokaja i odpręża, nadaje się do gabinetów, zwłaszcza lekarskich, bibliotek, łazienek, przedpokojów. W około tysiącu jego odcieni występują zarówno odcienie ciepłe, jak i zimne. Brązowy ma również wiele odcieni. Jest kolorem najmniej pożądanym w sypialniach, w każdym innym pomieszczeniu w zestawieniu z kolorowymi meblami i wystrojem wnętrza stwarza wrażenie przytulności i ciepła. Pomarańczowy jako połączenie żółci i czerwieni działa podniecająco i optymistycznie, niewskazane jednak jest użycie go w zestawieniu z bielą. Kolory szare doskonale uzupełnia się w połączeniu z białym i elementami z aluminium i stali, co daje znakomity efekt zwłaszcza w łazienkach. Czarny znakomicie podkreśla sąsiadujące z nim barwy, można go łączyć z innym kolorem, np. białym lub szarym, uzyskując efekty graficzne kontrastowo ożywiające pomieszczenie.

Dobór kolorów pozostawiamy własnej, subiektywnej wrażliwości na piękno, należy tylko zwrócić uwagę na estetykę i umiar, aby uzyskać idealne rozwiązanie i harmonię w swoim mieszkaniu.

Źródła:
A. Starmer, Jak dobierać kolory, Warszawa 2007.
L. Ward, Urządzamy mieszkanie, Warszawa 2004.

Autor: Anna Łabudzińska

Rośliny w mieszkaniu pełnią funkcję dekoracyjną, zdobiąc je czasem lepiej, niż jakiekolwiek inne dekoracje, obrazy, rzeźby itd. Niektóre z nich pięknie kwitną, inne mają błyszczące i bardzo ozdobne liście, jeszcze inne przyjemnie pachną. Warto wpuścić je do mieszkania także z uwagi na ich dobroczynny wpływ na nasze zdrowie – dzięki procesowi fotosyntezy produkują tlen, pochłaniają różne trujące związki, a zieleń ich liści koi wzrok i sprzyja wypoczynkowi. Poza tym wymagają pielęgnacji i troski, a zajmowanie się nimi uspokaja, pozwala oderwać się od problemów i skupić na przyjemnym, pożytecznym zajęciu.

Mówi się czasami, że rośliny nie w każdym mieszkaniu chcą rosnąć. Ich dobre samopoczucie i „kwitnący” wygląd uzależnia się od zachowania domowników, ich charakteru i zainteresowań. W twierdzeniu tym jest trochę racji – niektóre z roślin bywają kapryśne i bardzo wymagające – ale nie należy się uprzedzać, całkowicie rezygnując z zieleni w mieszkaniu tylko dlatego, że ten lub inny kwiatek wyraźnie pragnie zmienić właściciela. Trzeba po prostu zacząć uczyć się cierpliwości i dostrzegania potrzeb roślin albo wybrać ich odpowiednie gatunki – niektóre potrzebują bardzo troskliwej pielęgnacji, inne natomiast nie chcą jej wcale. Dla osób zapracowanych lub często opuszczających mieszkanie dobrym wyborem będą np. kaktusy, grubosze, a cała reszta wielbicieli zieleni powinna zadbać o kilka aspektów, żeby ich rośliny czuły się dobrze i cieszyły oko przez długi czas.

Wszystkie rośliny potrzebują przede wszystkim wody. Niepodlewany kwiatek prędzej czy później uschnie, dlatego też ważne jest jego regularne podlewanie. Naturalnie nie wszystkie gatunki trzeba nawadniać jednakowo obficie: niektóre wymagają dużych ilości wody, innym wystarczy skropienie liści, u jeszcze innych choćby najmniejsze zmoczenie liści powoduje ich gnicie bądź inne niepożądane reakcje (są też takie, które „usypiają” na okres zimy i wtedy podlewamy je słabiej albo nawet wcale). Tych ostatnich nie ma jednak wiele, większość będzie zadowolona z ich regularnego nawadniania. Najlepiej jest czynić to rano, po uprzednim sprawdzeniu, czy roślina potrzebuje wody (sprawdzać można palcem wsuwając go w ziemię na 2 cm). Po dostatecznym nawodnieniu część wody wycieka na podstawkę, należy ją wtedy wylać.

Trzeba zadbać również, by rośliny miały zapewnioną odpowiednią ilość światła. Potrzebują go wszystkie gatunki, choć w różnym stopniu: rośliny o liściach ciemnozielonych lub gładkich lepiej będą się czuły w półcieniu; te o jasnych liściach, najczęściej pokrytych włoskami, mogą stać na nasłonecznionych parapetach. Niektóre rośliny nie znoszą bezpośredniego światła i muszą być pozostawione w cieniu. Zimą, kiedy dostęp naturalnego światła jest utrudniony, można kwiaty doświetlać w sposób sztuczny, np. lampami sodowymi; podobnie postępujemy z roślinami w pomieszczeniach bez okien (np. kuchnia lub przedpokój).

Dużą rolę odgrywa odpowiednie ustawienie doniczek z kwiatami. Najczęściej muszą mieć one spokój, nie lubią bowiem przestawiania, dotykania, kontaktu z innymi przedmiotami. Niektóre gatunki mogą nawet tracić liście bądź usychać, jeśli są ustawicznie niepokojone. Najlepszym miejscem dla roślin są parapety i stoliki w pobliżu okien, specjalne kraty do zawieszania na ścianach, miniszklarnie, jak również zbiorowe pojemniki, jeśli roślina toleruje towarzystwo.

Wszystkim roślinom zapewniamy dobre warunki „podłogowe” – a więc żyzną, dobrą gatunkowo ziemię, z której będą czerpać składniki pokarmowe. Różne gatunki i składy używanych w ogrodnictwie ziem nadają się dla różnych roślin. Jednak czasami nawet najlepsze podłoże nie wystarcza – konieczne jest używanie nawozów, ponieważ po pewnym czasie roślinie zaczyna brakować składników odżywczych. Używa się m.in. obornika, mączki kostnej, gnojowicy, które są skuteczne, ale niezbyt przyjemnie pachną lub nawozów mineralnych, wygodniejszych w użyciu.

Roślinę należy też przesadzać, ponieważ przez cały czas rośnie i początkowo duża doniczka staje się później niewystarczająca. Przez pierwsze lata życia roślinę trzeba przesadzać raz w roku, później wystarczy robić to mniej więcej co trzy lata, choć oczywiście można częściej (szczególnie jeśli zauważymy jakieś niepokojące zmiany). Najlepszą porą na przesadzanie jest wczesna wiosna.

Warto jest zadbać o samopoczucie i odpowiedni dobór zielonych domowników, ponieważ czynią piękniejszym każde, nawet najbardziej ubogie w dekoracje mieszkanie.

Autor: Anna Łabudzińska

Na rynku mamy całą gamę opraw świetlnych, wykonanych z różnych materiałów, o ciekawych kształtach i kolorach. Są wśród nich klosze z różnokolorowego szkła, z metalu, gipsu. Ich konstrukcja pozwala na zawieszanie lub ustawianie w różnych miejscach. Często takie lampy przypominają wyglądem rzeźby lub kompozycje o prostych lub rozbudowanych formach, z jednym lub wieloma punktami świetlnymi. Komponują się zarówno z wystrojem mieszkań urządzonych nowocześnie, jak też stylowo. W dalszym ciągu bardzo popularne są świetlówki i oświetlenie halogenowe. Odpowiednio ukształtowane sufity lub wnęki umożliwiają umieszczenie w nich świetlówek, a dodatkowy efekt uzyskuje się przysłaniając je kolorowymi szkłami czy tworzywami sztucznymi. Punkty świetlne można także umieszczać w ścianach, w podłodze, w stopniach schodów, nawet w wannie. Oświetlane są szafy ubraniowe i kuchenne, a nawet podłogi kabin prysznicowych.

Oświetlenie koryguje optycznie wnętrze. Oświetlając sufit uzyskujemy wrażenie powiększenia i wysokości, a kierując światło w dół, możemy zaciemnić i obniżyć optycznie pomieszczenie. Lampy na ścianach pozornie poszerzają wnętrze, a punktowe podświetlenie może być stosowane do wyeksponowania ciekawych okazów, rzeźb, dekoracji. Harmonijną całość tworzą z oświetleniem kolory dominujące w mieszkaniu – matowe powierzchnie i ciemne kolory pochłaniają światło, natomiast jasne i gładkie odbijają.

Poszczególne strefy naszego domu wymagają zupełnie innego oświetlenia związanego z funkcją, jaką pełnią. W kuchni na przykład niewskazane jest stosowanie oświetlenia centralnego sufitowego, gdyż górne światło nie oświetla dokładnie całego pomieszczenia, a osoba wykonująca czynności kuchenne przeważnie odwrócona jest plecami do źródła światła. Kuchnia wymaga mocnego oświetlenia wszystkich stanowisk roboczych, najlepsze do tego są lampy halogenowe, świetlówki liniowe, które mogą być umieszczane pod szafkami, wnękami, oświetlające przestrzeń roboczą, a nierażące w oczy.

Zupełnie inaczej powinno wyglądać to w jadalni – tutaj wskazane jest stosowanie oświetlenia górnego, padającego wprost na stół. Wisząca lampa powinna znajdować się co najmniej 60 cm nad stołem oraz posiadać klosz. W pokoju, w którym wypoczywamy, musimy stworzyć nastrój odpowiedni do wypoczynku i relaksu, dlatego światło nie może być ostre i jednopunktowe. Zazwyczaj stosuje się kilka punktów oświetleniowych w zależności od umeblowania pomieszczenia. Mogą to być na przykład stojące lampy, kinkiety na ścianie, dodatkowe lampki nad stolikiem, fotelami. W sypialni również należy unikać silnego, centralnego oświetlenia, dobrze sprawdzają się kinkiety umieszczone nad łóżkami, posiadające wyłączniki lub sterowane pilotem. Światło powinno być rozproszone, jedynie toaletki lub miejsca służące do czytania mogą być oświetlone bezpośrednio. W celu ułatwienia czynności wykonywanych w łazience, różnicujemy oświetlenie w zależności od potrzeb. Oprócz głównego sufitowego dobrze jest umieścić mocniejsze źródło światła przy lustrze i słabsze przy wannie lub w kabinie prysznicowej.

Inne pomieszczenia naszego domu też wymagają oświetlenia, na przykład WC lub przedpokój, klatka schodowa itd. Można je dowolnie oświetlać w zależności od naszych wymagań i funkcji, jakie te pomieszczenia pełnią.

Źródło:
J. Bąk, Oświetlenie mieszkań, Warszawa 1999.

Autor: Anna Łabudzińska

Wykorzystanie strychu czy poddasza pozwala nam na zwiększenie powierzchni mieszkalnej bez dobudowy drugiej kondygnacji, a dodatkową zaletą są też względy estetyczne. Takie pomieszczenie pod spadzistym, dużym dachem ma specyficzną urodę i swoisty klimat. Kształt pomieszczeń jest nieregularny, widoczne są więźby dachowe, słupy i skośne płaszczyzny dachu. Daje to wrażenie pewnej oryginalności i wielu ludziom się podoba.

Przebudowa strychu, czyli jego adaptacja na cele mieszkalne wymaga otrzymania zgody na zmianę przeznaczenia budynku, a także powinna być poprzedzona przeprowadzeniem kontroli stanu technicznego domu. Ważny jest w tym przypadku stan więźby dachowej, rodzaj stropu i jego wytrzymałość, stan dachu i kąt jego nachylenia, układ odpowietrzeń przewodów kanalizacyjnych i wentylacji. Projekt zagospodarowania strychu najlepiej jest zlecić architektowi z uprawnieniami budowlanymi w zakresie projektowania. Można również zająć się na własną rękę adaptacją strychu, jednak jest to praca żmudna, wskazana dla ludzi wytrzymałych i wszechstronnie uzdolnionych.

Ważnym czynnikiem w tej adaptacji jest kształt dachu, gdyż od niego zależy wielkość powierzchni. Przy dachu dwuspadowym o prostej konstrukcji mamy duże możliwości zagospodarowania wnętrza. Ściany szczytowe pozwalają na umieszczenie dużych okien lub drzwi na taras czy balkon. Dach czterospadowy zmniejsza te możliwości, gdyż załamania utrudniają urządzenie wnętrza i podziału na pomieszczenia czy rozmieszczenie okien. Występuje tu także więcej skosów. Na maksymalne wykorzystanie wnętrza pozwala dach mansardowy. Pomieszczenia są wysokie, często przekraczające 1,90 m.

Kolejnym ważnym elementem jest podjęcie decyzji dotyczącej sufitu. W dużych pomieszczeniach brak sufitu pozwala na umieszczenie dodatkowych okien górnych połaciowych czy wyeksponowanie dodatkowego elementu zdobniczego, jakim jest więźba dachowa. W mniejszych pomieszczeniach zwiększa wysokość i przestrzeń, mankamentem jest jednak większa kubatura do ogrzania i ocieplenia większej powierzchni dachu. Budowa sufitu wpływa natomiast korzystnie na proporcje pomieszczenia o małej powierzchni, a dużej wysokości, jednak obniżenie nie może zmniejszyć wysokości poniżej 2,2 m, mniejsza będzie też w tym przypadku kubatura do ogrzania, a wolną przestrzeń nad sufitem można wykorzystać na schowek, wentylację lub rekuperator.

Duże znaczenie ma właściwe oświetlenie poddasza. Okna nie mogą być zbyt małe, gdyż w pomieszczeniu będzie panował półmrok, co źle wpłynie na nasze samopoczucie, stworzy również konieczność większego zużycia energii elektrycznej. Zbyt duże natomiast oświetlą pomieszczenie, a ich płaszczyzna będzie powodować straty ciepła. Miernikiem prawidłowej wielkości okien jest stosunek powierzchni okna (w świetle ościeżnicy) do powierzchni podłogi, którego idealna proporcja wynosi 1:8. Najkorzystniejsze jest rozmieszczenie okien między krokwiami, a zestawienie okien połaciowych, umieszczonych na odpowiedniej wysokości oraz właściwe ich obramienie pozwala na maksymalny dopływ światła dziennego. Bardzo wygodne są okna w lukarnach, ich pionowe ustawienie ułatwia swobodne patrzenie w pozycji stojącej lub przy wychyleniu się spoglądanie w dół.

Bardzo ważna jest wentylacja pomieszczenia na poddaszu. Może być grawitacyjna lub mechaniczna. Jeśli kominy wentylacyjne nie mają odpowiedniej wysokości, należy zastosować dodatkowe urządzenia wspomagające wyciąg, nie można jednak w pomieszczeniu stosować wentylacji mechanicznej i grawitacyjnej.

Urządzając strych należy także zaplanować poszczególne miejsca, a więc na przykład miejsce do pracy, do spania, wypoczynku, łazienkę czy WC oraz sposób ich umeblowania. Wykorzystuje się racjonalnie miejsca pod skosami, a pochyłości dachu i widoczne więźby dachowe pozwalają na umieszczenie dekoracyjnych ozdób, mebli, półek, regałów. Przestrzenie pod skosami mogą służyć za schowki, na przykład garderoby czy innych niezbyt często używanych rzeczy. Nisko schodzące połacie pozwalają na wstawienie mebli lub wyposażenia, z których nie musimy korzystać stojąc, na przykład łóżek, kanap, foteli, jednak dostęp do nich mamy już w pozycji pozwalającej na zajęcie pozycji pionowej. Schody na poddasze powinny prowadzić zgodnie ze spadkiem dachu, to jest spocznik pod najniższą częścią dachu, a górny podest najwyżej.

Niebagatelną rolę odgrywa również położenie poddasza. Jest to ważne, zwłaszcza przy dachu o dużym spadku. Gdy jest osłonięte od strony nawietrznej – czyli w naszym klimacie od zachodu – przez inne budynki lub drzewa, mniej będziemy odczuwać silne wiatry, a także ograniczy to wydatek związany z ogrzewaniem.

Źródło:
E. Grzesiak Pod skosami, „Murator” nr 4(228), Kwiecień 2003, s.68-72.

Autor: Anna Łabudzińska

Bardzo duże znaczenie ma wielkość pomieszczenia przeznaczonego na kuchnię. Urządzenie kuchni nie sprawi nam dużego kłopotu, gdy mamy do dyspozycji przestronne, duże pomieszczenie z oknem. Musimy tylko zdecydować o stylu, w jakim chcemy ją urządzić – nowoczesnym lub klasycznym. W stylu klasycznym dominują ciężkie i ciemne meble, które nadają się zwłaszcza do dużych i jasnych kuchni, przeważnie tworzących osobne, zamknięte pomieszczenia. Gdy urządzamy kuchnię nowoczesną – bardzo ostatnio modną – musimy pamiętać o jednej rzeczy (zwłaszcza, gdy planujemy połączenie kuchni z salonem): stylistyka takiej kuchni musi współgrać i tworzyć harmonijną całość, polegającą na zgodnym doborze materiałów, kolorów i wszystkich dodatków w obu pomieszczeniach. Taka kuchnia może też być oddzielona od salonu czy pokoju dziennego stołem, barkiem czy jakąś strefą, np. obniżonym sufitem lub podłogą. Połączenie takie daje wrażenie przestronności, umożliwia rodzinie dłuższe przebywanie razem przy wspólnych posiłkach, a mamom przygotowującym dania pozwala na doglądanie bawiących się dzieci. Jest także i pewien minus: otwarta kuchnia wymaga ciągłego dbania o porządek. Bałaganu w niej nie można wtedy ukryć przed niespodziewanymi gośćmi, zamykając po prostu drzwi. Ponadto dochodzące stamtąd zapachy mogą w różnych sytuacjach przeszkadzać, a rozchodząc się po całym mieszkaniu pozostawiać ślady na zasłonach i obiciach. Zapobiega temu skutecznie obecność w kuchni okna, umożliwiającego wietrzenie lub sprawnie działająca wentylacja.

Miejsca nad zlewem, płytą grzewczą lub gazową oraz podłogę możemy wyłożyć płytkami ceramicznymi lub użyć innych materiałów. Świetnie nadają się do tego blachy, szkło, laminat, kompozyt, tapeta, płyty MDF. Te ostatnie są obecnie najczęściej wykładane na ścianach i blatach, gdyż nie zajmują dużo miejsca i są łatwe do utrzymania w czystości.

Blachy powinny być używane raczej w nowoczesnych kuchniach, gdyż pasują do takiej stylistyki. Są one odporne na wodę i ogień, jednak dość kosztowne i trudniejsze do utrzymania w czystości, ponadto stosowane do wyłożenia większych powierzchni odbijają światło, co jest uciążliwe dla wzroku. Ciekawym pomysłem jest pokrycie blachą miejsc pod okapem. Użycie szkła dla zabezpieczenia ścian wymaga precyzyjnego montażu, aby nie dopuścić do zatrzymywania się pary wodnej niszczącej wystrój.

Ważnym elementem decydującym o wygodzie, jest odpowiedni układ wszystkich sprzętów znajdujących się w kuchni, czyli ich właściwe rozmieszczenie. Ten tzw. trójkąt roboczy – a więc podstawowe wyposażenie kuchni, czyli kuchenka, lodówka i zlew – powinien znajdować się w bliskiej odległości i dodatkowo przedzielony placami roboczymi. W kuchniach długich i wąskich rozmieszczenie tych podstawowych punktów roboczych może być w układzie liniowym lub równoległym wzdłuż jednej lub obu ścian. Często też stosowany jest układ w kształcie litery L, w którym na najdłuższej ścianie rozmieszczana jest lodówka i płyta grzewcza, na krótszej zlewozmywak. Do dużych i przestronnych kuchni może być stosowany układ w kształcie litery U.

Dla uzyskania większej ilości miejsca umieszcza się często piekarnik w zabudowie słupkowej, a pod płytą specjalne szuflady na garnki, łyżki itp. Istnieje cała gama pojemników, szuflad, koszy, szafek, które mogą być zawieszane na drzwiczkach, umieszczane pod zlewem – w nich możliwe jest ukrycie przedmiotów, potrzebnych na co dzień w kuchni. Na specjalnych półeczkach można wyeksponować różne elementy dekoracyjne, np. zestaw przypraw w ozdobnych pojemnikach.

Nie możemy również zapominać o sprzęcie, przy którym domownicy będą zasiadać do posiłków, czyli stole. W przestronnej kuchni możliwe jest wstawienie stołu w dowolnym miejscu, z odpowiednią ilością krzeseł. Natomiast kiedy nasza kuchnia jest mała lub wąska, praktycznym rozwiązaniem będą składane stoły, stoły narożne, blaty przyścienne lub wysuwane spod kuchennego blatu na czas posiłku. Krzesła mogą być również małe albo składane.

Gdy w kuchni jest okno z szerokim parapetem, przez cały rok możemy hodować w pojemnikach różne rośliny ozdobne oraz przyprawy, które wykorzystamy do poprawiania smaku przyrządzanych potraw.

To nie metraż ani kosztowne wyposażenie kuchni, ale to, jak ją urządzimy i zagospodarujemy będzie decydować o funkcjonalności, przytulności, atmosferze naszej kuchni i o tym, jak się będą czuli w niej wszyscy użytkownicy.

Źródła:
Planowanie, urządzanie i wystrój kuchni, rady specjalistów, Warszawa 1997.
D. Bogusławska, Przepis na kuchnię, Warszawa 2002.

Autor: Anna Łabudzińska

Mając jednak łazienkę taką, jaką mamy, a najczęściej niezbyt dużą, pomyślmy, jak można by było stworzyć z niej przytulne i funkcjonalne miejsce. Jeśli z łazienki korzysta wielu domowników, a brak miejsca nie pozwala na ustawienie osobnych szafek dla każdego, dobrym rozwiązaniem jest zawieszenie półek i szafek na ścianach. Więcej miejsca można uzyskać również rezygnując z osobno stojącej kabiny prysznicowej, zamiast której wystarczy zamontować na wannie parawan nawannowy. W odzyskanym miejscu znajdzie się wówczas miejsce na pralkę i półkę na środki piorące.

Estetyczny wygląd naszej łazience nadają materiały wykończeniowe. Powszechnie stosowane płytki ceramiczne na ścianach i podłodze są trwałe i łatwe do utrzymania w czystości. W sklepach dostępne są w różnych kolorach i wzorach, jednak są zimne, sterylne i wyłożona nimi łazienka nie daje wrażenia przytulności i nie sprzyja pełnemu relaksowi. W miejscach mniej narażonych na kontakt z wodą można pokryć ściany drewnem lub pomalować wodoodporną farbą, co uczyni to pomieszczenie bardziej przypominającym pokój. Na wygląd łazienki ma ogromny wpływ nasze zamiłowanie do porządku. A w tym pomieszczeniu bardzo łatwo każdy drobiazg nie posiadający swojego miejsca może spowodować bałagan. Przechowujmy więc te wszystkie pudełeczka, flakoniki z perfumami, mydła, szampony i różne kosmetyki w specjalnych pojemnikach, wkładanych do szuflad lub na półki. Na widoku można zostawić kilka estetycznych bibelotów, które harmonizują z wyglądem wnętrza. Ważna jest też aranżacja łazienki – jasne kolory, lustra, powierzchnie odbijające światło, powodują, że optycznie łazienka wydaje się większa. Dodatkowym elementem dekoracyjnym mogą być rośliny. Jest kilka gatunków, np. skrzydłokwiat, paprocie, które świetnie czują się w wilgotnym pomieszczeniu, a swoim wyglądem i piękną zieloną barwą liści upiększają wnętrze.

Ważnym elementem w łazience jest dobór kolorystyczny znajdujących się w niej urządzeń i przedmiotów. Kolor półek i szafek powinien być dobrany do koloru ścian, podobnie i inne przedmioty należy kompletować w barwie wiodącej, a nie kontrastowej.

O utrzymaniu czystości – zawsze czystej wannie, umywalce, wytartej podłodze, świeżych ręcznikach – nie trzeba chyba nikomu przypominać.

Właściwe urządzenie łazienki i dbałość każdego domownika o pozostawienie po sobie porządku sprawi, że będzie ona naprawdę naszym miejscem relaksu i wypoczynku.

Źródła:
N. Niesewand, Sypialnie i łazienki, Warszawa 1996.
Praca zbiorowa, Planowanie, urządzanie i wystrój łazienek, projektowanie wnętrz, Warszawa 2001.

Autor: Anna Łabudzińska

Dziecko w pierwszym okresie życia najbardziej potrzebuje bliskości rodziców, zwłaszcza matki, często więc rodzice w swojej sypialni wydzielają dla niego kącik, w którym znajduje się łóżeczko, jakiś stolik do przewijania czy szafka na akcesoria. Zdarza się również, że rodzice zaraz po urodzeniu dziecka umieszczają je w oddzielnym – dziecinnym pokoju. Jak w takim przypadku powinien być urządzony taki pokoik?

Najważniejszym meblem będzie oczywiście łóżeczko. Dobrze by było, żeby miało regulowaną wysokość i posiadało barierkę zabezpieczającą przed wypadnięciem dziecka, kiedy zacznie już samodzielnie siadać czy wstawać. Ważną rzeczą jest kupienie nowego materacyka do łóżeczka. Nie wolno dawać niemowlakowi materacyka po starszym dziecku, gdyż używany przez dłuższy czas zdeformował się i dostosował do sylwetki śpiącego na nim wcześniej dziecka. Kładąc nasze niemowlę na takim materacu nie zapewniamy mu ważnego dla jego rozwoju zdrowego snu i co najważniejsze, możemy doprowadzić do rozwoju wad postawy. W pokoju niemowlaka niezbędny jest także stół z bezpiecznym blatem, tzw. przewijak – mebel służący do przewijania, kąpieli, zabiegów higienicznych i pielęgnacyjnych. Na różne akcesoria dla niemowlaka potrzebna jest szafka lub półki. Nad łóżeczkiem dziecka można umieścić kolorowy mobil lub inny przedmiot przyciągający uwagę. Wystrój pokoju powinien być skomponowany w jasnych pogodnych kolorach, aby otoczenie dziecka było spokojne. Kolory żywsze mogłyby nadmiernie pobudzać lub nawet denerwować dziecko.

Wraz z wiekiem i rozwojem dziecka rosną jego potrzeby. Pokój urządzony dla niemowlaka nie spełnia już swoich zadań. Dziecko dużo czasu spędza na zabawie, jest w ciągłym ruchu. Najchętniej bawi się na podłodze, samo lub z kolegami, układając klocki, rysując czy malując. W jego pokoju musimy więc wygospodarować więcej wolnego miejsca, aby przy często żywiołowych zabawach było bezpieczne. Dostosowując pokój do wymagań dziecka dobieramy łóżko z wygodnym materacem, regał, szafki lub półki na zabawki i wszystkie potrzebne rzeczy. Do malowania i rysowania można dobrać stolik o odpowiedniej wysokości i krzesełka. Wskazane by było, żeby meble wykonane były z materiałów łatwych do utrzymania w czystości, gdyż dziecko często rozlewa farby lub napoje. Nie należy wstawiać do jego pokoju przypadkowych mebli, niepotrzebnych w innych pomieszczeniach. Takie meble nie są dostosowane do wzrostu dziecka, nie są funkcjonalne, a nawet mogą powodować wady postawy. Poza tym umeblowany nimi pokój dziecinny nie będzie ani przytulny, ani estetyczny. Ściany i wystrój pokoju mogą być w kolorach żywych i wyrazistych, wskazane są elementy z bohaterami ulubionych filmów i kreskówek. Ważną rzeczą, o której powinni pamiętać rodzice, jest uczenie dziecka od najmłodszych lat utrzymywania czystości i porządku w swoim pokoju i składania po zabawie wszystkich rzeczy na właściwych miejscach. Dziecko w tym wieku często lubi gromadzić różne przedmioty, zaczynając tworzyć jakieś kolekcje. Warto się tym zainteresować i umiejętnie rozwijać te pierwsze skłonności dziecka, gdyż mogą to być początki późniejszych dorosłych i zawodowych uzdolnień.

Gdy dziecko rozpoczyna naukę, urządzenie jego pokoju ponownie musi ulec zmianie. Do odrabiania lekcji należy wstawić biurko i wygodne krzesło. Meble te powinny mieć regulowaną wysokość, gdyż w tym wieku dziecko szybko rośnie. Potrzebna jest też szafka czy regał na książki i wszystkie akcesoria szkolne. Można zastąpić tradycyjne łóżko półko-tapczanem, uzyskując w ten sposób więcej miejsca i dodatkowe półki na różne rzeczy ucznia. Ważną rzeczą w pokoju ucznia jest odpowiednio dobrane oświetlenie.

Wiek szkolny to również więcej czasu poświęconego na rozwój życia w grupie, na spotkania z kolegami i rozwijanie zainteresowań. Dziecko często zaprasza kolegów z klasy, by wspólnie się uczyć czy spędzić wolny czas słuchając muzyki, oglądając filmy lub rozmawiając. Przewidując to należy stworzyć w jego pokoju odpowiednie warunki do tych spotkań, wyposażając go w sprzęty do siedzenia, stolik do poczęstunku.

Pokój nastolatka urządzić chyba najtrudniej. Młody człowiek w tym wieku ma swoje różne upodobania, często przeżywa okres buntu, podkreślając na każdym kroku swoją niezależność. Można mu pozwolić na urządzenie pokoju według własnego gustu, nie narzucając na siłę swoich własnych upodobań. Może więc swobodnie wybrać meble i dekorację do pokoju. Musimy jednak uważać, aby pokój był funkcjonalny i w pełni przydatny do rozwijającej się osobowości naszego nastolatka. Ważne jest wydzielenie w takim pokoju odpowiednich miejsc, pełniących różne funkcje. W miejscu do spania powinno znajdować się wygodne łóżko z materacem i z szafką na ubrania. Do nauki konieczne jest funkcjonalne biurko z dobrym oświetleniem. A do spotkań z przyjaciółmi w wolnym czasie trzeba wygospodarować miejsce, w którym można wstawić wygodne foteliki, stolik, ewentualnie jakiś regał na płyty, filmy itp. Dekorację wnętrza pokoju – kolor ścian i cały wystrój – można pozostawić synowi czy córce. W tym wieku znają już swoje upodobania i urządzą swój pokój tak, aby się dobrze w nim czuli.

Źródła:
B.Ceram, Pokój dziecka, http://www.muratordom.pl/wnetrza/pokoje-dzieciece/pokoj-dziecka,6448_1281.htm.
L. Ward, Urządzamy mieszkanie, Warszawa 2004.

Autor: Anna Łabudzińska